واین منم...

نسیم نفس خداست. به یاد زهرا مرادی

6226 — Mon, 21 Dec 2009 06:55:18 GMT

بارش زیادی سنگین بود و سر بالایی زیادی سخت. دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد، ،نفس نفس می زد، اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید، کسی او را نمی دید. دانه روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد.
نسیم به دانه گندم برخورد کرد. مورچه می دانست که نسیم ، نفس خداست. مورچه دوباره دانه را بر دوشش گذاشت و به خدا گفت:
گاهی یادم می رود که هستی ،کاشکی بیشتر می وزیدی.
خدا گفت: همیشه می وزم، نکند دیگر گمم کرده ای!
مورچه گفت: این منم که گم می شوم. بس که کوچکم، بس که خرد. نقطه ای که بود نبودش را کسی نمی فهمد.
خدا گفت: اما نقطه سر آغاز هر خطی است.
مورچه زیر دانه گندمش گم شد و گفت: من سر آغاز هیچم، ریز و ندیدنی من به هیچ چشمی نخواهم آمد.
خدا گفت: چشمی که سزاوار دیدن است، می بیند. چشم های من همیشه بیناست.
مورچه این را میدانست، اما شوق گفت و گو داشت.
شوق ادامه گفتن.
پس دوباره گفت: و زمینت بزرگ است و من ناچیز ترینم، نبودنم را غمی نیست.
خدا گفت: اما اگر تو نباشی، پس چه کسی دانه گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در دل خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بوذن برای تو ست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است.
مورچه خندید و دانه گندم دوباره از دوشش افتاد. خدا دانه را به سمتش هل داد.
هیچ کس نمی دانست که گوشه ای از خاک مورچه ای با خدا گرم گفت و گو ست.

30/8/85

فقط فقط خودت

6226 — Sat, 19 Dec 2009 22:47:52 GMT

خدایا همیشه تو اول و آخر کسی هستی که من دارم ، تو رو خدا هر وقت یادم رفت یادم بیانداز.

فهمیدم هیچ چیز توی دنیا اندازه ی خدا ارزش نداره و این که هیچ چیز و هیچ کس ارزش غصه خوردن رو نداره. پس شاد باش همیشه.

خودتم گفتی که بندگان تو ناسپاسند من هم اعتراف می کنم که تو جز راست چیزی نگفتی.

پشت سر هر زن بزرگی و یا همراه او مرد بزرگی بوده است.

6226 — Wed, 16 Dec 2009 19:45:18 GMT

امروز به سمینار زن در تاریخ رفته بودم. از زنان بزرگی که در سرنوشت کشورمان تأثیر زیادی داشتند سخن بسیار گفته شد. اگر چه زنانی مانند همسر آقای میرزا خلیل رقم نویس اعجاب مرا بر انگیختند اما می خواهم از مرد بزرگی که امروز در این سمینار حضور داشت، تقدیر کنم. یک شخصی که خود او مدرکش دیپلم است و پیش از این که همسر او حتی دیپلم بگیرد با او ازدواج کرده است. اما اجازه ی تحصیل او را تا مقطع دکتری و سپس تدریس در دانشگاه را به او داده است و پی تمام حرف هایی که ممکن است درباره ی او زده شود را بر تن خود مالیده است. همسر او اکنون یکی از استاتید بزرگ رشته تاریخ در ایران می باشد. درود بر او و همسرش.

من می توانم بگویم پشت سر هر زن بزرگی هم یک مرد بزرگ وجود داشته است. آن چنان که پشت سر هر مرد بزرگ یک زن.

باز هم اشکال ندارد، این هم یک نوعش است.

6226 — Sun, 13 Dec 2009 15:49:18 GMT

یه وقتایی آدم یه چیزایی می بینه اما هیچی نمی گه ، یعنی به روی خودش نمیاره. ولی بعضی وقتا آدم دیگه طاقتش طاق می شه. خسته می شه ، پس باید بگه یا اعتراض کنه.

این که می گم از همون بچگی توی ذهنم مونده، شاید چون از همون موقع بهم بر خورد. حتما برنامه زیر گنبد کبود که آقای حکایتی مجری اون بود، همون برنامه ای که توش چند تا پسر جوون قصه ها رو بازی می کردند و آقای حکایتی براشون قصه رو می گفت و اونا بازی می کردند، رو یادتونه. همون که شعر شروع فیلمش این بود:

آقای حکایتی

اسم قصه گوی ماست.

زیر گنبد کبود ، شهر خوب قصه ها

بیشتر از این چیزی از شعرش یادم نیست، امیدوارم همین یادتون انداخته باشه کدوم برنامه رو می گم.

یادمه برای هر قصه آقای حکایتی می گفت ما مثلا به یک نفر که نقش سگ رو بازی کنه ، یک نفر گربه ، یه نفر خرگوش ، یه نفر روباه و یا یه خر لازم داریم. هر کدومشون سریع داد می زدند آقا ما آقا ما. خلاصه سریع یکی خر می شد یکی گاو می شد یک سگ می شد یکی ... و یکی ... . یه روز آقای حکایتی گفت بچه ها ما به یک نفر که فلان باشه ، یکی که فلان بشه و یکی که نقش مادر رو بازی کنه لازم داریم. همه خودشون رو زدند به کوچه ی علی چپ. آقای حکایتی که می دونست اینا هیچ کدوم نمی خوان این نقش رو بازی کنند گفت: بچه ها می دونم دوست ندارید که نقش یه زن رو بازی کنید اما اشکال نداره این یه نقشه، در بازی نقش ها هم نیست که شما مرد باشید یا زن. آخرش هم عباس که از همشون مظلوم تر بود و من هم از بین اونا اون رو از همه بیشتر دوست داشتم نقش زنی که مادر بود رو بازی کرد. راستش تو همون موقع ها به من برخورد. گفتم اینا که خودشون رو برای سگ و گربه و خرس شدن می کشن از بازی کردن نقش زن خجالت می کشند. ولی مهم نیست خوب اینم یه نوعشه دیگه!!!

الان هم که الانه ، هنوز هم هیچی تغییر نکرده . هنوز هم گفتن زن ریش دار به یک مرد بد تر از هزار تا فحش ناموسیه. هنوز هم کلمه هایی مثل زن صفت و ... خیلی ننگ آوره. هنوز هم وقتی می خواهند یکی رو خراب کنند لباس زنانه بر تنش می کنند. و این جالبه برای من در جامعه ای که این همه کلمه ی حقوق زن توش تکرار می شه و جامعه ای که جمله مسخره ی خانوما مقدمن یک سره روی هر زبونی می چرخه!!! برای من مهم نیست که مجید توکلی خودش لباس زنانه پوشید یا به او به اجبار آن را پوشاندند ، اصلا مهم نیست. مهم حتی لباس زنانه نیست، مهم فکر جامعه ای است که آن لباس را برای تحقیر یک مرد به او می پوشاند. باز هم اشکال نداره . اینم یه نوعشه!!! اشکالی نداره ، در طول تاریخ هم زمانی که یک زن بزرگ کاری انجام می داد کاری که مردان هزار بار مثل آن را انجام داده بودند، آن زن به جاه طلب بودن و سایر صفات ناشایست محکوم می شد . اشکال نداره ، این هم یک نوعشه.

به امید روزی که در ذهن ما انسان بودن انسانها نهادینه بشه.

دلم نمی خواد براش موضوع انتخاب کنم!

6226 — Fri, 11 Dec 2009 23:30:18 GMT

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به

نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با

دگران است!

تا فراموش كني، چندي

از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟

‌ هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به

تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو

نشستم،

تو به من سنگ زدي

من نه رميدم، نه

گسستم"

باز گفتم كه: " تو

صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم،

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز

نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي

زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي

نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن

شب و شب هاي دگر

هم

نه گرفتي دگر از

عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن

كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي

من از آن كوچه

گذشتم!

پایان نامه و استارت کار

6226 — Sun, 06 Dec 2009 18:02:18 GMT

یه چند وقتی می شه که دارم پایلوتم رو قوی می کنم برای انتخاب موضوع پایان نامه. دوره ام مشخصه. حدودا می دونم در چه زمینه ای می خوام کار کنم اما هنوز موضوعم رو مشخص نکردم. دیگه از فردا کارم رو به صورت جدی دنبال می کنم. ان شاء الله می خوام چهار ترمه تموم کنم. می گن سابقه نداشته کسی توی این دانشگاه ، در این رشته چهار ترمه تموم کنه اما دلم می خواد این کار رو بکنم تا سال بعد سابقه ی یک همچین کاری وجود داشته باشه! بنابراین ان شاء الله سال دیگه اگر زنده بودم هنوز و نفسی در آمد و شد بود، 15 آذر ماه سال بعد پایان نامه ی من که یک مقاله ی آن قابل چاپ در یک مجله ی معتبر می باشد ، تقریبا آماده ی دفاع است.

ببینم تا سال بعد چه کار می کنی!

الهی به امید تو، نه به امید خلق روزگار

بدون شرح!

6226 — Mon, 30 Nov 2009 21:46:18 GMT

شکر

افسوس

6226 — Sat, 28 Nov 2009 10:07:18 GMT

هر عهد که بستیم ، شکستیم همه

از جام غرور می مستیم همه

با زنده دوست نکردیم وفا

افسوس که ما مرده پرستیم همه

باز بد خواب شدی؟

6226 — Thu, 26 Nov 2009 22:15:18 GMT

*شبایی که خیلی مسخره روزشون هدر رفتند، چه شبای بدی هستند. دلم می خواد اون روزا هیچ وقت به شب نرسه تا بلکه بشه یه کاری کرد. دلم می خواد از اون شبا فرار کنم. امشب یکی از اون شباست.

شدم مثل بچه هایی که مامانشاشون می خوان اونا رو به زور بخوابوننشون، اما اونا از خواب فرار می کنن. مثل بچگی ها که برای خوابیدن آوانس می گرفتیم.

۸۸/۹/۷

۲:۰۶قبل از ظهر

امشب دلم بهانه می گیره. دلم تنگه، دلم تنگ تویه که ناباورانه باور کردی که من خیلی بی معرفتم. بی معرفت. دلم دلتنگ دلتنگی هامه. تو هرگز از دل من خبر نداری، شاید من هم از دل تو. شاید من هم هنوز جایی در یاد تو داشته باشم، هر چند گمان نمی کنم. اما من هنوز هم فکر می کنم که چاره ای جز این نداشتم.

شاید این بار نوبت من بود که بنویسم!

88/9/8

2:06 قبل از ظهر

دیگه چیزی تا دیوونگی نمونده، هنوز جریان همونه که بود

21/9/88

2:46

تناقضات عصر و دختر قمی ایرانی آسیایی مسلمان قرن بیست و یکم محصل رشته تاریخ

6226 — Tue, 24 Nov 2009 14:38:18 GMT

این تضاد ها و تناقض ها قرن هاست که فکر ها را در گیر کرده است. کسانی که اعتقادی دارند بیشتر از همه از این تناقضات رنج می برند. شاید خوش به حال کسانی که در قرن این تناقضات راحت بدون هیچ درگیری فکری می دانند چه می خواهند ، می دانند چه هستند، می دانند که چه باید بکنند، می دانند که چگونه باید باشند. من ، یک دختر قمی ایرانی آسیایی مسلمان قرن بیست و یکم، محصل رشته ی تاریخ یکی از رشته های علوم انسانی، زاده ی یکی از همین قرن های پر تناقض هستم. هر کدام از این قید هایی که برای معرفی خودم به کار بردم ، این تناقضات را در دنیای امروز برایم بیشتر می کند. من نمی دانم خالی کردن روی میزی که روی آن چیزهای مختلفی چیده شده است ، آیا ضروری است؟ آنچنان که دکارت کرد؟ تاریخ تقدس زداست. برای فهم تاریخ باید خودت را از همه ی تعصبات ذهنی جدا کنی؟ آیا این امکان پذیر است؟ شاید با دانستن زیاد بتوان فهمید و شاید حتی دانستن بیشتر تو را از واقعیت زندگی بیشتر دور کند! شاید دختر قمی ایرانی آسیایی مسلمان صد سال بعد درگیر این تناقضات نباشد البته من مطمئن هستم که دختر قمی ایرانی آسیایی مسلمان صد سال بعد نیز اگر تاریخ بخواند حتما دچار تناقضات خواهد بود اگر بخواهد بفهمد زندگی چیست. چگونه باید زیست. حقیقت چه خواهد بود و چیست و چه بوده است.