انگار ذهنم را خواند،موذیانه خندید و گفت:من کاری با کسی ندارم،فقط گوشه ای بساطم را پهن کردم و آرام نجوا می کنم،نه قیل وقال کنم ونه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد،می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.

جوابش را ندادم .آن وقت سرش را نزدیک آورد و گفت :البته تو با اینها فرق می کن.تو زیرکی و مومن.زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد .این ها ساده اند و گرسنه.به جای هر چیزی فریب می خورند. از شیطان بدم می آمد،حرف هایش اما شیرین بود.گذاشتم که حرف بزند. و او هی گفت و گفت و گفت.ساعت ها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه عبادت افتاد که لابه لای چیز های دیگر بود.دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم:بگذار یک بار هم که شده کسی چیزی از شیطان بدزدد.بگذار یک بار هم او فریب بخورد.به خانه آمدم و در جعبه کوچک عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود.جعبه عبادت از دست افتاد وغرور توی اتاق ریخت.فریب خورده بودم .دستم را روی قلبم گذاشتم ،نبود.فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشتم.تمام راه را دویدم،تمام راه لعنتش کردم، تمام راه خدا خدا کردم.می خواستم یقه نامردش را بگیرم،عبادت دروغش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.به میدان رسیدم. شیطان اما نبود.آن وقت نشستم و های های گریه کردم،از ته دل.اشک هایم که تمام شد، بلند شدم،بلند شدم تا بی دلی ام را با خودم ببرم که صدایی شنیدم ...

صدای قلبم را.

...

پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.به شکرانه قلبی که پیدا شد بود.