از بابا احمد بیشترین چیزی که یادمه اینه که وقتی می اومد خونمون همه می نشستیم دورش، اون هم آروم با صدای ملایم همیشگی خودش که به جز مادربزرگم همه به زور می شنیدم چی می گه ، شروع می کرد برامون صحبت کردن. خیلی با کلاس صحبت می کرد. از فردوسی ، از حافظ، از سعدی ، از این و اون می گفت تا به ما بگه آدم باید هم مواظب حرف زدنش باشه ، هم زیاد پر حرفی نکنه.

*گر سخن هوش است تو مدهوش باش.

* پر سخن گفتن نشان جاهل است.

* تا مرد سخن نگفته باشد ...

و از این جور شعرها که متاسفانه یادم رفته، چون مربوط به سالهای پیشه. یادمه همیشه آروم می خندید. اواخر بعد از این که حدود ۵۰ روز خونه ما موند، وقتی ما همه توی اون اتاق بودیم و صدای خنده اش رو که در اثر سرو صداهای ما بالاخره آخر عمری بلند شده بود رو شنیدیم همه دویدیم و همه به خاطر این که یک بار دیدیم که با احمد با صدای بلند بخنده ، با کلی ذوق خندیدیم و خوشحال بودیم و این تغییر رو به پیروزی های خانواده مون نسبت دادیم.

- همون موقع ها که مادر بزرگم یک سره به من سفارش می کرد ، سفت شو، دختر باید سفت باشه، فرز باش، پدربزرگم بهم گفت هر کار می خوای بکنی فقط همون کار رو بکن، یعنی اگر می خوای درس بخونی موقعی که داری این کار رو می کنی فقط به فکر درس خوندن باش و فقط از اون لذت ببر، اگر می خوای غذا بخوری فقط غذا بخور، یعنی فقط از غذا خوردنت لذت ببر ، یعنی فکرت رو مشغول کار دیگه نکن، اگر داری می گی می خندی ، اگر داری کار خونه انجام می دی، اگر داری هر کاری انجام می دی ، فقط همون کار رو انجام بده. سفارش سهل ممتنعی بود. در ظاهر خیلی آسون بود اما من هیچ وقت نتونستم این کار رو انجام بدم. خدا رحمتت کنه باباحاجی. روحت شاد.

پدر بزرگ ها و مادربزرگ ها نعمتند.