یکی از آرزوهای من اینه که بتونم خوب بنویسم، برای همه، یعنی برای همه ی اون کسانی که می خواهم مخاطبم باشند. بچه که بودم یه موقع هایی می نشستم یه چیزایی می نوشتم. بعضی وقتا برای خودم ، بعضی وقتا داستان می نوشتم و تنها مخاطب من یعنی تنها کسی که من داستان های نوشته شده ام را برایش می خواندم زهرا بود. اما من هیچ وقت از کار خودم راضی نبودم. همیشه فکر می کردم اینا چیه؟! یه مشت چرت و پرت. اصلا دلم به هیچ کدومشون راضی نمی شد. مثل همیشه توقعم از خودم خیلی بیشتر از اون چیزی بود که بودم. آخرش هم دلم از نوشته های خودم گرفت و همشون رو دور انداختم و دیگه ننوشتم. شاید هم اونقدر نوشته های من توی اون سن و سال بد نبود حالا ناراحتم که چرا نوشتن رو ادامه ندادم. اما می دونم چرا ، چون من راضی نبودم . وقتی ضعف خودم رو در نوشتن متوجه می شدم ، ضعفی که زهرا اون رو متوجه نمی شد دلم از دست خودم می گرفت. بالاخره رهایش کردم و حالا همیشه تاسف می خورم. اون موقع ها من می فهمیدم کارم ضعیفه ولی نمی دونستم کجای کارم اشکال داره. اما حالا مشکلم یه چیز دیگه است. مشکلم اینه که من دیگه اصلا حتی موضوعی به نظرم نمی رسه که درباره اش بنویسم. یکی دیگه هم این که نظم بخشیدن و پر و بال دادن به افکارم برای نوشتن خیلی برام مشکله.امروز از اونایی که سر در می آرند کمک می خوام. هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم.