گاهی وقتا پیش می یاد که بین اون حرفایی که بعضی آدما وقت می کنن درباره ی تو بزنن از اون کسی که اصلا انتظارش رو نداری،اون قضاوت نادرستی رو که اصلا منتظرش نبودی رو (نا خواسته)می شنوی.شاید اول سرت داغ بشه،بگی آخه چرا؟!. من معمولا این جور موقع ها دوست دارم با همون کسی که ناباورانه قضاوتش رو شنیدم حرف بزنم و بپرسم که چی باعث شده که این جوری فکر کنه.حتی شاید جوابش مهم نباشه.حتی شاید کل این چیزا مهم نباشه.ولی من این جور موقع ها اونی که دوست نداشتی این حرف رو به گوش تو برسونه رو یه جورایی خراب می کنی.من این بار دوست ندارم این کار رو بکنم.بعدشم اگر بخوای بحث کنی درباره ی خودت،برای دفاع از خودت،یه دفعه می بینی که احساس می کنی دوباره وسط این سوال گیر کردی که این حرفا چه معنی می ده؟ خوب که چی؟حالا برفرض هم که فلانی توجیه شد، که چی؟ نمی دونم یه جورایی وسط این سوال گیر می کنی دیگه.بعد موقعی که سعی می کنن توجیهت کنن می گی اصلا ولش کن، اصلا مهم نیست.یعنی واقعا هم مهم نیست.باید این توی وجود ما نهادینه بشه که لزوما نباید همه ی آدما درباره ی ما همون جوری که ما می خوایم فکر کنن.