کسانی رو دیدم که هیچ وقت، هیچ دوستی نداشتند و هیچ وقت دوست نداشتند که هیچ دوستی داشته باشند و البته که زندگی راحت و آرامی داشت.

 یکی می گفت من هیچ دوستی ندارم چون می دانم هیچ دوستی به درد من نمی خورد!

کسی را دیدم که می گفت من با هر کسی تا جایی که به او نیاز داشته باشم دوست می مانم و به راحتی می توانم دل ببرم، نگاه من سیمانی است.

کسی را دیدم که نمی فهمید دل گرفتن یعنی چی! واقعا نمی دونست که دل آدم چه جوری می گیره و هر چند با اینهمه تعجبم باورش برایم سخت بود اما راست می گفت و لزومی نداشت که من برایش توضیح دهم که دل آدم طی چه فرایندی و چگونه می گیرد.

کسی را دیدم که می گفت: یکی گفت دور هر چی دوسته خط بکش و من هم گفتم خدایا به من یه دوست بده تا دورش خط بکشم.(البته این یکی استثناً شوخی می کرد.)

کسی را هم دیدم که اگر دوستی نداشت سراسر وجودش پر از دلتنگی می شد و دوست داشت با تمام مردم دنیا دوست باشد و البته برای هر دوستی ای حریمی و حد و مرزی قائل بود چون باور داشت که هیچ کس برای او ماندگار نیستند و انسانها با هم، در عین تنها بودن، معنی می دهند.

دوستانی را دیدم که قسم خورده بودند که تا آخر عمر با هم دوست باشند و جز هم دوستی نگیرند و در نظر من این یک کار ابلهانه بود.

کسی را دیدم...

کسانی را دیدم...

کاش من آدمای بیشتری رو دیده بودم.

کاش می شد اون هم تفاوتی رو که من در میان اطرافیان دیدم درعین شباهت هاشان، بنویسم.اما آدما اونقدر با هم تفاوت دارند که من ترجیح می دم سکوت کنم مثل تمام وقتایی که پرم.