آدم احمق بود.گاهی اوقات،یعنی اکثر اوقات به این نتیجه می رسم که... .چرا هیچ وقت نمی توانم کاری کنم که یک احمق اصلاح شود.فقط عاشق ها می توانند احمق باشند.فقط احمق ها می توانند سخت باشند.گاهی اوقات شرایط اونقدر سخت می شه که هیچ راه چاره ای به نظرت نمی رسه.اون موقع ها چقدر دلم می خواهد نباشم.کاش تعداد احمق ها اینقدر کم نبود.کاش اکثر مردم احمق بودند.اون موقع احمق ها، احمق نبودند.اونا دیگه تنها نبودند.وقتی همدیگر رو می دیدند خوشحال بودند.تنها کسی که می تواند به یک احمق امید بده یک احمقه.احمق ها غصه می خورند با این که می دانند چند روزی بیشتر در این دنیا نیستند(کاش این چند روز را هم نبودند) و تنها این چند روز را می توانند شاد باشند.چون آنها احمقند و نمی توانند راحتی را درک کنند.اما احمق ها به خاطر کم بودنشان رنج می برند . کاش احمق ها نبودند و همه ی آنهایی که احمق نیستند مجبور بودند بدون آنها زندگی کنند و بعد هم آنها راحت بودند هم احمق ها.چقدر دلم می خواهد گریه کنم.همین جا.قبل از این که برای اولین بار به زیارت حضرت معصومه برم.قبل از این که نماز ظهرم را بخوانم.همین جا.یه گوشه ی حرم.خوش به حال همه ی اونایی که احمق نیستند .شاید یه روزی برسه که این احمق نتونه احمق باشه و چشم بر هرچه که دوست دارد و هر چه تنهایی است بندد.یاد امیر کبیر می افتم.یک احمق به معنای وسیع کلمه وآنانکه بر مرگ او غصه می خورند و چقدر خوب که او مرد.احمق ها باید بمیرند.به جرم احمق بودنشان و برای راحتی خودشان.یاد شریعتی یک احمق دیگر می افتم و وقتی که دلم می خواهد به اندازه ی او بزرگ باشم می فهمم چقدر کوچک بودن خوب است.کوچک ها از زندگی لذت می برند.تو یک اشتباه کردی و جای آنکه خورشید راببینی ،ذره را دیدی و ذره مرد.خدایا بعضی از احمق ها خیلی احمقند آنان بیشتر از هر احمق دیگر به تو نیازمندند.آنان که احمق نیستند بی آن که احمق باشند بر احمقان خرده می گیرند و احمقان باز عبرت نمی گیرند و آدم نمی شوند چون آدم احمق بود. سلام بر احمق تنها 1386/1/23