اینجا مردم ،آدمای جدیی نیستند.به قول دکتر ظریفیان حتی برنامه ی تلویزیونی می سازند که جدی نگیرید.اینجا اگه یکی بخواد یه قدم برداره واون قدم رو جدی برداره ،همه با مسخرگی و خنده بهش می گن:بابا بی خیال و گاها پشت سرش می گن یارو دیوونه است.

اینجا مردم کار یدی رو به کار فکری ترجیح می دن.البته طبیعیه.چون همه کار آسون رو به کار سخت ترجیح می دن و چون فکر کردن واقعا سخته اکثرا ترجیح می دن خودشون رو با چیزای مختلف سر گرم کنن تا فکر نکنن .حتی سعی می کنند،به فکر کردن نیندیشند،تا شادی هایشان را از دست ندهند.

اینجا مردم تغییر را دیر می پذیرند ،اگر کسی کوچکترین تفاوتی با سایر افراد جامعه داشته باشد انگشت نما می شود.اما بعد از آنکه افراد جامعه تغییری را پذیرفتند به آن عادت می کنند . شکستن عادت کار آسانی نیست.

اینجا همه به همه چیز عادت کردند.عادت کارها را بر انسان آسان می کند.سوم ابتدایی بودم.جشن تکلیف.خانمی که صحبت می کرد گفت :بچه ها بیاین با هم عادت کنیم که دیگه عادت نکنیم.اما من هرگز به عادت نکردن ، عادت نکردم.

اینجا سطحی نگری عادیه.اما آیا سطحی نگری ما ریشه در تنبلی ما ندارد؟

من هیچ ادعایی ندارم.من یکی از همین مردمم و یکی عین خودشون.بسیاری از خصوصیات فردی من بر گرفته از خصوصیات جمعی جامعه ام است.

اما حالا،

تو چی؟تو دوست داری توی این مرداب، بگندی؟شک نکن که آخرش ذلته، مگر این که یه کاری بکنی.

می خوام در حد خیلی کوچک، یعنی فقط به اندازه ی خودم، قدم بردارم.

می خوام جای شکایت کردن از تاریکی، شمعی روشن کنم.

و من،از شنبه ی اول سال86؛یک بیست و چهارم از شبانه روزم را برای عقلم می گذاشتم.امیدوارم آخر سال اگر زنده بودم شرمنده ی خودم نباشم.