انبوه حرفا در مغزم برای نوشتن هست ومن الان نه شادم و نه غمگین.طبق معمول این روزا امروز البته بعد از ظهر رفتم کتابخانه تخصصی تاریخ البته صبح رفتم انجمن.خسته شدم و کاش احساس نمی کردم که مجبورم کاندیدا شم و یا حالا می تونستم چشم روی اون چیزایی که پارسال برام خیلی مهم بود بذارم و بکشم کنار و بعد کلا خودم باشم و دنیا خودم و ریلکس و به دور از دغدغه هایی که الان باهاش رو به رو هستم به زندگی خودم ادامه می دادم ویا کاش اونقدر دلم بزرگ بود که حتی در ذهن خودم شکایت نکنم و اونقدر سخت باشم که بمانم.دلم می خواد خوش اخلاق باشم ولی مگه می ذارن؟دلم می خواد یاد اون چیزایی که از حدود هفتم هشتم مهر آزارم داده نیفتم ولی مگه می ذارن؟نمی دونم شاید مشکل از خودم باشه !!! )رفتم شام خوردم اومدم یادم رفت چی می خواستم بنویسم).یه فکری بذار این جا بیشتر از این ننویسم.اینایی هم که نوشتم به این دلیل که به هر حال تا اونجایی که طاقت بیارم باید بمونم.نمی دونم چرا ما چند نفر نتونستیم با هم دوست باشیم.شاید چون از اول بچه ها به هم اعتماد نداشتن.من اعتماد داشتم ولی این بی اعتمادی رو اونا به من منتقل کردن.من به تک تک بچه ها اطمینان کامل داشتم اما از همون جلسه ی اول نذاشتن که رابطه، رابطه دوستی باشه شاید چون یه چیزای دیگه براشون مهم بود.نحوی برخورد در اولین جلسه هر کسی جای من بود رو به بی اعتمادی می کشوند و من خیلی سخت بودم اما بی اعتمادی ها فقط مربوط به من نبودحداقل به،نه، به هممون مربوط می شد.بی اعتمادی ریشه دار بود.من که فکر می کنم که تا حالا تونستم اون حرفا رو توی دلم نگه دارم و حتی به فنج که همه چیز رو بهش می گم، نگم.بیشتر از این که دلم بزرگ باشه غرورم اجاز نداد که اون حرفا رو به کسی بزنم و البته مراعات موقعیت نسیم.نمی دونم چه چیزی باعث شد که اون موقعی که من پر از انرژی بودم اون رفتار ها رو با خودم که یک رو وارد شده بودم ببینم.می گم همیشه توی کار گروه بعضی مسائل پیش میاد ولی برای من توی این کار بیشتر از اون چیزی که باید پیش اومد و من سکوت کردم نه از ترس بلکه چون همه چیزبه اندازه کافی آشفته بود و چیزی جز سکوت برای نسیم مناسب نمی دونستم.

آدمای ترسو چندش آورند و من جز ازترس و از خودم والبته اون حیوان چندش آور(گربه) از چیزی نمی ترسم.تقریبا.به خاطر همین بود که وقتی اون دعای حضرت فاطمه رو شنیدم خیلی خوشم اومد که می گفت:خدایا از هر چیزی که از اون می ترسم به تو پناه می برم.

دروغ حالم رو به هم می زنه و هیچ چیزی من رو اونقدر به هم نمی ریزه که دروغ.چه خودم بگم چه کس دیگه.و وای از دو رنگی که حالم رو به هم زده.

گفتم دروغ یاد اون دروغی می افتم که کسی بهم گفت که فکر می کنه یکی از نزدیک ترین دوستانش من هستم و دروغ نسبتا بزرگی بود و من به روی مبارک نیاوردم که فلانی،من که بلا نسبت خودت اون موجود دو حرفی نیستم که تو با این وجاهت داری به من این دروغ رو می گی طوری که مثل این که خودت به حرف خودت ایمان داری. من فکر می کنم که حقش بود که من به روی خودم نیاورم و اون فکر کنه که آره... .دلش خوش باشه که من باور کردم و دیگه بقیه حرفم رو نمی دونم.

قبلنا وقتی کسی رو سر کار می ذاشتم و یه حرف مسخره می زدم و بعضی ها که من رو نمی شناختند شاید فکر می کردند که من چه آدم دنگولی هستم و بعد خیلی اصرار نداشتم که بفهمونم که حرف من شوخی بود نه جدی خوشم می اومد .البته هیچ وقت از این که کسی روسر کار بذارم خیلی خوشم نم اومد اما این یکی مربوط به خودم بود و من می خندیدم.و حالا من نمی گم به اون که من می دونم تو دروغ می گی چون لزومی نداره این کار رو بکنم بر عکس لازم که نگم.در هر صورت برای من و فکر کنم اون فرقی نکنه و من به خدا پناه می برم و برای خودم و اون دست به دعا بر می دارم،همین الان و می گویم خدایا ما رو تنها نذار.

من هنوز بچه هامون رو دوست دارم و ازشون چیزی یاد می گیرم ان شاء الله.

گفتم یه عالمه حرف دارم در مغزم.حرفای بالا حرفایی بود که بعضی هاشو به هیچ کس نزدم وامیدوارم هیچ وقت نزنم چون

نالیدن، زاریدن، گله کردن، شکایت کردن، بد است.