مثل همیشه دوباره فیلمهای تبریزی قشنگ بود.یاد داستان من او افتادم.آخه خیلی از جاهای فیلم وقتی سکانس های بعدی فیلم رو می دیدی ،متوجه می شدی مثلا ا این قسمت ،به فلان جای فیلم ربط داره.ا مثلا فلانی ،فلانی بود و ...  .اما نمی دونم چرا باید اون سرباز اینقدر آروم می بود .من با وجود احترامی که برای سکوت قائل هستم اعتقاد دارم همه جا نباید اینقدر ساکت بود.حالا مهم نیست بگذریم.مهم این بود که مردم خدای امامزاده وامامزاده رو فراموش کردند،سرباز که اصل کاری بود رو نشناختند به او توجه نکردند و جمع شدند دور عزیز تا او شفایشان دهد و حتی یک جا ریختند روی سر کسی که شفا گرفته بود و لباسش را تکه تکه کردند و فراموش کردند اصل کاری را .کاری که خیلی رایجه.

 هیچ کس یعنی همه کس ،همه کس یعنی هیچ کس.این یکی از جمله های مهم رضا کیانیان بود