به کرم سبز بیندیش ، بیش تر زندگی اش را روی زمین می گذراند . به پرندگان حسد می ورزد و از سرنوشت و شکل کالبدش خشمگین است. .می اندیشد :من منفورترین موجوداتم ؛ زشت وکریه ومحکوم به خزیدن بر روی زمین . اما یک روز، مادر طبیعت از کرم می خواهد پیله بتند کرم یکه می خورد پیش از آن هرگز پیله نساخته ، گمان می کند باید گور خود را بسازد و آماده مرگ می شود. هر چند از زندگی خود تا آن لحظه ناخشنود است . به خدا شکوه می برد .خدایا ، درست زمانی که سرنجام به همه چیز عادت کردم ، اندک چیزی را که دارم ، از من می گیری . خود را نومیدانه در پیله حبس می کند و منتظر پایان می ماند ... چند روز بعد ، در می یابد که به پروانه ای تبدیل شده ، می تواند به آسمان پرواز کند و بسیار تحسین اش کنند . و از معنای زندگی و بر نامه های خدا شگفت انگیز شد.